Βιβλία

Στις «Περιοχές των σφαλμάτων σας» ο Δρ. Γουαίην Ντύερ μας δείχνει πώς να μάθουμε να είμαστε ο εαυτός μας και να ζούμε με τον τρόπο που πραγματικά θα θέλαμε να ζούμε – ακόμα κι αν είναι να ονειροπολούμε απλά δίπλα στο τζάκι ή να κατακτάμε βουνοκορφές… Οι πρόγονοι των "είμαι" σας ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Το πρώτο είδος αυτών των ετικετών προέρχεται από τους άλλους. Σας τις καρφιτσώνουν από παιδί και τις κουβαλάτε πάνω σας μέχρι σήμερα. Οι άλλες ετικέτες είναι αποτέλεσμα της εκλογής που κάνατε για ν’ αποφύγετε δυσάρεστες ή δύσκολες αγγαρείες.

"Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο νηπιαγωγείο" Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

Χρειάζόμαστε μια δέσμευση απέναντι στον εαυτό μας οτι θα κοιμόμαστε αρκετά, ότι θα αφιερώνουμε ένα μέρος από το χρόνο μας για να φορτίζουμε τις ψυχικές και συναισθηματικές μπαταρίες, ότι θα αφήουμε τακτικά στην άκρη τα τηλέφωνά μας, τα λάπτοπ, ότι θα εισάγουμε μερικά εργαλεία μείωσης του στρες στη ζωή μας, όπως άσκηση, διαλογισμό, προσευχή, ή απλά ένα περίπατο. Όλα αυτά δεν είναι αποκελιστικά εργαλεία για το Σαββατοκύριακο, αλλά ενίσχυση της καθημερινής μας απόδοσης.

"Δεν μ' αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους. Ίσως γιατί τους ζηλεύω - κι εγώ ο ίδιος λαχταράω να μαγευτώ. Ίσως πάλι γιατί ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα.

Η αγάπη για τον εαυτό σου είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε σένα.

Αναπτερώστε την ψυχή σας και ενθαρρύνετε την καρδιά σας - αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτεστε αλλάζει τελικά και η ζωή σας. Αποφασίστε τι είδους ζωή θέλετε, οραματιστείτε την, επιβεβαιώστε την. Αποφασίστε, επικεντρωθείτε, πιστέψτε και θα βρεθείτε να τη ζείτε πολύ πιο γρήγορα από όσο φαντάζεστε.

Στη ζωή, κάποιοι άνθρωποι διεκδικούν επιθετικά, βίαια, ισοπεδωτικά. Στο διάβα τους, παρασύρουν ψυχές, παραμερίζουν συναισθήματα. Δεν είναι εύκολο να είσαι ο εαυτός σου, να εκτίθεσαι, να ξεγυμνώνεσαι.

Όταν όλοι οι άνθρωποι νόμιζαν ότι απολάμβανα τη μεγάλη μου επιτυχία, εγώ ήμουν άτομο με ειδικές ανάγκες που δεν μπορούσα να βγω ούτε από το σπίτι μου. Και πάλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ με το τέρας της κατάθλιψης».

“Το Κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο”, μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότεροι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν».

«Σκοτώστε όσες κίσσες θέλετε, αν μπορείτε να τις πετύχετε, αλλά να θυμάστε ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις κοτσύφια. Τα κοτσύφια δε μας βλάπτουν...