Βότανα

Στην Αρχαία Ελλάδα τη συναντάμε να είναι σύμβολο χαράς και ευτυχίας καθώς τα γαμήλια στεφάνια συνήθιζαν να περιέχουν και κλαδιά ρίγανης αλλά και σαν καρύκευμα στην μαγειρική και σαν ένα από τα βασικότερα και ισχυρότερα ιάματα.

  Η λέξη ιβίσκος είναι ελληνική και το όνομα αυτό δόθηκε αρχικά στο φυτό Αλθαία από τον Διοσκουρίδη. Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Hibiscus sabdariffa...

Το άρωμα του εστραγκόν είναι ζεστό και λεπτό, με ένα πικάντικο πικρό τσίμπημα. Θεωρείται ως ένα από τα πλέον χρήσιμα μαγειρικά βότανα. Ανεβάζει το άρωμα των άλλων βοτάνων κάνει πολύ καλό συνδυασμό με το λεμόνι και το κρεμμυδάκι.

Η επιστημονική ονομασία του είναι Chamomilla. Περιλαμβάνει 70 είδη. Είναι αρωματικό και φαρμακευτικό. Έχει ηρεμιστικές, τονωτικές αλλά και αντισηπτικές και εντομοκτόνες ιδιότητες.

  Ένα φυτό πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα, με ωραίο και ευχάριστο άρωμα, που καλλιεργείται στην αυλή μας αλλά και σε μια όμορφη γλάστρα στο μπαλκόνι...

Ο άνθρωπος «ελίχρυσος» είναι αυτός που θα συγχωρήσει γρήγορα ένα λάθος, θα γίνει σπουδαίος φίλος γεμάτος από αγνή αγάπη και θα είναι έμφυτη η ανάγκη του να απλώσει χέρι βοήθειας όταν κάποιος τον χρειάζεται. Θα του είναι εύκολο να κατανοήσει τη διαφορετικότητα των ανθρώπων εξαιτίας της εσωτερικής του δύναμης και της ανοιχτής του καρδιάς.

Σύμφωνα με τη λαογραφία, πήρε το όνομά του από την Παναγία, η οποία άφησε το μανδύα της πάνω στο θάμνο. Μέχρι το επόμενο πρωί, τα λουλούδια του θάμνου είχαν γίνει μπλε και από τότε ονομάστηκε rose of Mary.

Ο ευκάλυπτος είναι ένα από τα πιο ψηλά δένδρα στον κόσμο. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αφεψήματος με αντιπυρετικές ιδιότητες αλλά και για αρωματικά λουτρά. Το αιθέριο έλαιο του χρησιμοποιείται στην αρωματοθεραπεία. Χρησιμοποιείται στην ζαχαροπλαστική, δίνει την γεύση μέντας σε καραμέλες. Επίσης, χρησιμοποιείται στην φαρμακολογία για θεραπεία αναπνευστικών παθήσεων και σε διάφορα σπρέι κατά της ρινικής καταρροής.

Τα μέρη του θυμαριού που χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς είναι τα φύλλα και οι ανθοφόρες κορφές που συλλέγονται σε ξηρή και ηλιόλουστη ημέρα.

Ο τρόπος παρασκευής του πράσινου τσαγιού εφαρμόστηκε τον έκτο αιώνα στην Κίνα. όπου είναι γνωστό με την ονομασία τσα – cha. Οι βουδιστές μοναχοί, που συνέδεσαν το τσάι με το διαλογισμό, το διέδωσαν στην Ιαπωνία και στη συνέχεια στη ­Δύση. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που δοκίμασαν τσάι ήταν Ιησουίτες ιεραπόστολοι, γρήγορα, όμως, έγινε το ρόφημα της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.