Βότανα

Το άρωμα του παπαρουνόσπορου είναι ελαφρά γλυκό, με νότες ξηρών καρπών, που θυμίζουν κυρίως αμύγδαλο, φουντούκι και σουσάμι και έχει γλυκόπικρη επίγευση.

Το μάραθο χρησιμοποιείται ως βότανο αλλά και ως μπαχαρικό. Μας δίνει αρωματικούς σπόρους και φύλλα για καρύκευμα, αλλά και μία γευστική ρίζα, το φινόκιο ή μαραθόριζα, που τρώγεται σαν λαχανικό.

Ορίγανον η μαντζουράνα,είναι συγγενικό φυτό με τη ρίγανη.Χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, την μαγειρική, την ζαχαροπλαστική και σαν θεραπευτικό υλικό. Οι ιδιότητές της είναι όμοιες με αυτές της μέντας και του θυμαριού αλλά είναι ανώτερες όταν χρησιμοποιείται σε θεραπευτικά μπάνια.

Τσουκνίδα, βότανο για υγεία και ομορφιά! Είναι ένα βότανο με χίλιες χρήσεις με οφέλη για την υγεία και την ομορφιά. Υπάρχουν περισσότερα από 500 είδη σε όλο τον κόσμο.

Οι πρώτες αναφορές για τις θεραπευτικές και καλλωπιστικές ιδιότητες της μαστίχας Χίου έγιναν από τον Ιπποκράτη και συνεχίζονται και στους επόμενους αιώνες από γιατρούς, φαρμακοποιούς και βοτανολόγους..

  Η λέξη ιβίσκος είναι ελληνική και το όνομα αυτό δόθηκε αρχικά στο φυτό Αλθαία από τον Διοσκουρίδη. Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Hibiscus sabdariffa...

Χρησιμοποιούμε τους σπόρους του για να αρωματίσουμε το ούζο, διάφορα λικέρ, αψέντι και τονωτικά φάρμακα, όπως και για να καλύψει την ισχυρή γεύση ορισμένων αντιβηχικών φαρμάκων.

Τη Δάφνη, αλλιώς Βάγια ή Λάουρος ο ευγενής, τη γνώριζαν οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Οι Ρωμαίοι μάλιστα την ονόμαζαν Laurare – εξυμνώ...

Η επιστημονική του ονομασία, Ηypericum perforatum, έχει Ελληνική προέλευση, καθώς αποτελεί συνθετικό των λέξεων “υπέρ” και “εικόνα”. Το συνθετικό αυτό περιγράφει μια βασική του χρήση στην Αρχαία Ελλάδα: το φυτό τοποθετούνταν πάνω από τις εικόνες των Θεών για να ξορκίσει τα κακά πνεύματα.

Χρησιμοποιείται τόσο στη φαρμακευτική – θεραπευτική, όσο και στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική – κυρίως σε κέικ, κουλουράκια και μπισκότα. Επίσης σε ροφήματα και κοκτέιλ ποτών. Μπορούμε να το καταναλώσουμε ωμό, αλλά και μαγειρεμένο.