Βότανα

Η Αρμπαρόριζα είναι ένα πολύ κοινό φυτό που το βρίσκουμε σε αυλές ή κήπους ή μπαλκόνια σε γλάστρες. Χρησιμοποιείται πολύ στην βιομηχανία αρωμάτων, αλλά και στη ζαχαροπλαστική και τη μαγειρική. Λίγο να το τρίψουμε και αφήνει το άρωμά του. Γίνεται επίσης ένα φυσικό εντομοαπωθητικό.

Σύμφωνα με τη λαογραφία, πήρε το όνομά του από την Παναγία, η οποία άφησε το μανδύα της πάνω στο θάμνο. Μέχρι το επόμενο πρωί, τα λουλούδια του θάμνου είχαν γίνει μπλε και από τότε ονομάστηκε rose of Mary.

Στην Αρχαία Ελλάδα τη συναντάμε να είναι σύμβολο χαράς και ευτυχίας καθώς τα γαμήλια στεφάνια συνήθιζαν να περιέχουν και κλαδιά ρίγανης αλλά και σαν καρύκευμα στην μαγειρική και σαν ένα από τα βασικότερα και ισχυρότερα ιάματα.

Αλλιώς: Κουρκούμη, κιτρινόριζα ή χρυσόριζα! Η κουρκούμη / κουρκουμάς είναι καρύκευμα. Δεν πρέπει να τη συγχέουμε  με το κάρυ το οποίο δεν αποτελεί ξεχωριστό καρύκευμα αλλά είναι...

Ο ευκάλυπτος είναι ένα από τα πιο ψηλά δένδρα στον κόσμο. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αφεψήματος με αντιπυρετικές ιδιότητες αλλά και για αρωματικά λουτρά. Το αιθέριο έλαιο του χρησιμοποιείται στην αρωματοθεραπεία. Χρησιμοποιείται στην ζαχαροπλαστική, δίνει την γεύση μέντας σε καραμέλες. Επίσης, χρησιμοποιείται στην φαρμακολογία για θεραπεία αναπνευστικών παθήσεων και σε διάφορα σπρέι κατά της ρινικής καταρροής.

Το όνομα Δίκτανµος όπως τον αποκάλεσαν οι αρχαίοι προέρχεται από το ονομαστό όρος της Κρήτης την ∆ίκτη και τη λέξη θάμνος δηλαδή “∆ίκταµνος ο Θάµνος της ∆ίκτης” . Eίναι γνωστό για τις αναζωογονητικές του ιδιότητες γι αυτό χρησιμοποιείται ως τονωτικό αφέψημα.

Η Λουίζα είναι μικρός θάμνος με έντονο άρωμα λεμονιού. Έχει μικρά λευκά, μοβ ή ανοιχτόχρωμα πράσινα ανθάκια. Η εκλεπτυσμένη ευωδιά της δροσίζει ευχάριστα τον χώρο μας, ενώ βράζοντας τα πράσινα φύλλα της, μπορούμε να γευτούμε μια ευχάριστα λεμονάτη γεύση που θα μας χαρίσει ευεξία!

Η λεπτή μυρωδιά της μέντας διαχέεται παντού και οι αρετές της έχουν υμνηθεί ιδιαίτερα. Η χρήση της ξεκίνησε κυρίως από την Ασία, την Αίγυπτο, όπως...

Ο τρόπος παρασκευής του πράσινου τσαγιού εφαρμόστηκε τον έκτο αιώνα στην Κίνα. όπου είναι γνωστό με την ονομασία τσα – cha. Οι βουδιστές μοναχοί, που συνέδεσαν το τσάι με το διαλογισμό, το διέδωσαν στην Ιαπωνία και στη συνέχεια στη ­Δύση. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που δοκίμασαν τσάι ήταν Ιησουίτες ιεραπόστολοι, γρήγορα, όμως, έγινε το ρόφημα της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.

Χρησιμοποιείται τόσο στη φαρμακευτική – θεραπευτική, όσο και στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική – κυρίως σε κέικ, κουλουράκια και μπισκότα. Επίσης σε ροφήματα και κοκτέιλ ποτών. Μπορούμε να το καταναλώσουμε ωμό, αλλά και μαγειρεμένο.