Βότανα

Το όνομα Δίκτανµος όπως τον αποκάλεσαν οι αρχαίοι προέρχεται από το ονομαστό όρος της Κρήτης την ∆ίκτη και τη λέξη θάμνος δηλαδή “∆ίκταµνος ο Θάµνος της ∆ίκτης” . Eίναι γνωστό για τις αναζωογονητικές του ιδιότητες γι αυτό χρησιμοποιείται ως τονωτικό αφέψημα.

Το λουλούδι της καλέντουλας στρέφει το κεφάλι προς τον ήλιο ακολουθώντας την πορεία του, γι’ αυτό μερικές φορές αποκαλείται “νύφη του καλοκαιριού”. Ανοιγοκλείνει τα πέταλά της βάσει του ήλιου. Γι” αυτό λένε ότι αν δεν ανοίξει το πρωί με τον ήλιο, σημαίνει ότι έρχεται καταιγίδα με αστραπόβροντα.

Χρησιμοποιείται τόσο στη φαρμακευτική – θεραπευτική, όσο και στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική – κυρίως σε κέικ, κουλουράκια και μπισκότα. Επίσης σε ροφήματα και κοκτέιλ ποτών. Μπορούμε να το καταναλώσουμε ωμό, αλλά και μαγειρεμένο.

Οι περισσότεροι θεωρούμε το μαϊντανό απλώς ένα καλό καρύκευμα για τη σαλάτα, αλλά, αν γνωρίζαμε όλες τις θρεπτικές του ιδιότητες, σίγουρα θα τον είχαμε συμπεριλάβει σχεδόν σε όλα τα γεύματά μας!

Αλλιώς: Κουρκούμη, κιτρινόριζα ή χρυσόριζα! Η κουρκούμη / κουρκουμάς είναι καρύκευμα. Δεν πρέπει να τη συγχέουμε  με το κάρυ το οποίο δεν αποτελεί ξεχωριστό καρύκευμα αλλά είναι...

Μπορούμε να βρούμε τα άνθη και τα φύλλα της μολόχας καθώς και τη ρίζα και έτοιμα σε φαρμακεία και σε καταστήματα υγιεινών τροφών.

Όλα τα μέρη του φυτού είναι χρήσιμα. Τα άνθη, τα φύλλα, οι σπόροι και το αιθέριο έλαιό της από τα άνθη και πιο σπάνια από τα φύλλα. Στις μέρες η Αχιλλέα χρησιμοποιείται πολύ στην αρωματοποιία, βοτανοθεραπεία και στην αρωματοθεραπεία.

Το μάραθο χρησιμοποιείται ως βότανο αλλά και ως μπαχαρικό. Μας δίνει αρωματικούς σπόρους και φύλλα για καρύκευμα, αλλά και μία γευστική ρίζα, το φινόκιο ή μαραθόριζα, που τρώγεται σαν λαχανικό.

H στέβια είναι ένας μικροσκοπικός θάμνος, γνωστός με την ονομασία «Stevia Rebaudiana Bertoni». Ανήκει στην οικογένεια Asteraceae και συγγενεύει με το χαμομήλι, τη μαργαρίτα, το χρυσάνθεμο. Η χρήση της ως γλυκαντικού ξεκίνησε από τους ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής, κυρίως της Παραγουάης, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν κονιορτοποιημένα φύλλα στέβιας στα ροφήματα τους. Σήμερα καλλιεργείται σε πολλές χώρες του κόσμου, με την Κίνα να κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις, ενώ πειραματικές καλλιέργειες του φυτού έχουν ξεκινήσει και στη χώρα μας, σε αγροκτήματα της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.

Η Λουίζα είναι μικρός θάμνος με έντονο άρωμα λεμονιού. Έχει μικρά λευκά, μοβ ή ανοιχτόχρωμα πράσινα ανθάκια. Η εκλεπτυσμένη ευωδιά της δροσίζει ευχάριστα τον χώρο μας, ενώ βράζοντας τα πράσινα φύλλα της, μπορούμε να γευτούμε μια ευχάριστα λεμονάτη γεύση που θα μας χαρίσει ευεξία!