Blog

Άκρως εμπιστευτικό… Είναι ωραίο να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου αλλά και τι νόημα έχει αν δε μοιράζεσαι, τελικά, όσα νιώθεις, όσα σκέφτεσαι και όσα συμβαίνουν.

Μάλλον η ζωή υπακούει σε μια νομοτέλεια που δε μας θέλει βυθισμένους σε ροδοπέταλα. Ίσως, αυτό ανακουφίζει την ψυχή σου, γιατί είναι πιο πάνω από εσένα.

Ότι συμβαίνει, μεγάλο ή μικρό, είναι ο τρόπος που μας μιλάει ο Θεός και η τέχνη της ζωής είναι να παίρνεις το μήνυμα.

Να πιεις, να τρέξεις, να χορέψεις , να αντέξεις.. Να πιείς, να τρέξεις, να χορέψεις, να βαφτείς Τα χρώματα, τ¨αρώματα γύρω σου να τα πλέξεις Τον ήλιο που σε φώτισε ρούχο να τον ντυθείς

Γιατί της άλλαξε τη ζωή, της έμαθε να αγαπάει δυνατά και να μην ντρέπεται να το λέει. Χάνοντας τον λοιπόν μπορεί να έχασε ένα κομμάτι του εαυτού της αλλά βρήκε ένα άλλο, πιο δυνατό, αυτό που της χάρισε ο φίλος της στο τελευταίο τους φιλί.

Όποιο δρόμο κι αν πάρεις, θα περάσεις πολλές χαρές και πολλές λύπες. Δεν υπάρχει το καλύτερο και το χειρότερο.

Ο κόσμος θα παραμερίζει πάντοτε μπροστά σ΄εκείνον που ξέρει που πηγαίνει..

Τα παιδιά δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας αλλά...

Υποστηρίζω, λοιπόν, ότι ο μοναδικός λόγος που θα είχα για να δοκιμάσω να ξεφύγω από την άγνοια, θα ήταν η τρυφερότητα και η εμπιστοσύνη ενός δασκάλου ή μιας δασκάλας που θα μου πρόσφερε ανιδιοτελώς αγάπη και θα μου υποδείκνυε μια πορεία. Τότε μόνο η μάθηση θα γινόταν απόλαυση, θα γινόταν αναγέννηση, θα γινόταν νέες εμπειρίες, θα γινόταν παιχνίδι.

Μικρό μου παιδί, αυτό που καίει τα μάτια σου το πρωί, πριν τα ανοίξεις, είναι φως. Φαντάσου λίγο τη ζωή σου. Χρώμα, λάμψη, ήλιος, σκοτάδι… Σκέψου και επανακοστολόγησε όσα έχεις. Τα δικά σου αυτονόητα. Τα δεδομένα σου.